Noodplanning en crisisbeheer worden in België georganiseerd door middel van een multidisciplinaire aanpak. Deze benadering dient echter ruimer gezien te worden dan de klassieke interventiediensten.
Het veranderende institutionele landschap genereert niet alleen bijkomende risico’s, maar ook nieuwe partners die een rol kunnen spelen inzake noodplanning en crisisbeheer. De uitdaging bestaat erin om een goede balans te vinden tussen de betrokkenheid van alle benodigde en bevoegde partijen, zonder de organisatiestructuren op een dergelijke wijze te belasten dat een efficiënt crisisbeheer onmogelijk wordt.
Hoewel de huidige structuren reeds hun meerwaarde hebben bewezen tijdens diverse oefeningen, noodsituaties en evenementen, lijkt een meer globale benadering zich op te dringen. Noodplanning en crisisbeheer dienen verder te worden uitgewerkt, rekening houdend met drie belangrijke aandachtspunten: de nood aan een vergadercultuur, de recente tendens naar poolvorming en de noodzaak aan één globale regelgeving voor België.