De aanpak van de financieel-economische criminaliteit staat in Nederland al bijna twee decennia hoog op de politieke agenda. Het verschijnen van het rapport van de parlementaire enquêtecommissie Opsporingsmethoden (commissie-Van Traa) in 1996 bevestigde de zorg van het Nederlandse parlement: de commissie spreekt zelfs over een ‘crisis in de opsporing’. Daarbij werd onder meer gewezen op de verwevenheid van de ‘onderwereld’ met de ‘bovenwereld’, het langs elkaar heen werken van handhaving-, opsporings- en toezichtsorganisaties en de vermoedelijke omvang van de maatschappelijke ‘kosten’ van de financieel-economische criminaliteit. Wat is er daarna gebeurd? Zijn er lijnen te onderkennen in de ontwikkeling van de aanpak in het ‘post-Van Traa-tijdperk’?