Mechelen heeft geen Syriëgangers. De aanpak van radicalisering lijkt er te werken. Dit artikel
zoomt consecutief in op drie delen van die aanpak: theorie, praktijk en beleid. Het theoretisch
kader kiest voor een brede kijk op radicalisering als proces en neemt maatschappelijke
vervreemding als de crux van dat proces. De aanpak beslaat vervolgens acties in de hele
veiligheidsketen. Waarbij op individueel niveau vooral preventief gewerkt wordt, maar op
collectief niveau ook pro-actief maatschappelijke instituties versterkt worden in het aanpakken
van maatschappelijke vervreemding. Het beleid tenslotte stelt zich op als regisseur en zet in op
de versterking van hoog kwalitatieve grassroots initiatieven, vanuit een verbindend objectief.
Concluderend zien we in de lokale context een sterk en actief sociaal weefsel, dat grotendeels
gesteund wordt door het stadsbestuur, maar niet immuun of is voor bovenlokale tendensen in
samenleving, media en beleidsvoering.